kriton arsenis blog

Κατά την ετήσια συνάντησή της στις 21-25 Ιουνίου στο Μαρόκο, η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας (IWC) θα αποφασίσει σε σχέση με το σχέδιο συμβιβαστικής πρότασης που υποβλήθηκε από τον πρόεδρο του IWC. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη πρόταση, θα επιτραπεί για πρώτη φορά από το 1986 η φαλαινοθηρία για εμπορικούς σκοπούς και θα εισαχθούν όρια αλιευμάτων (ΤΑC) τα οποία δεν στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα.

Το διεθνές μορατόριουμ φαλαινοθηρίας για εμπορικούς σκοπούς, που τέθηκε σε ισχύ το 1986, αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα προστασίας της άγριας πανίδας με τον ετήσιο αριθμό θανατώσεων φαλαινών παγκοσμίως να έχει μειωθεί σημαντικά. Παρά το διεθνές μορατόριουμ,  η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Ιαπωνία συνεχίζουν τη φαλαινοθηρία με τον ιαπωνικό αλιευτικό στόλο να αλιεύει πάνω από 1.000 φάλαινες ετησίως υπό την πρόφαση της επιστημονικής έρευνας. Πρόσφατα η Αυστραλία προσέφυγε εναντίον της Ιαπωνίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για συνέχιση της φαλαινοθηρίας και παραβίαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Διεθνή Σύμβαση για τη ρύθμιση της φαλαινοθηρίας (ICRW). Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή/το Συμβούλιο ερωτάται:

 (α) Δεδομένων των δεσμεύσεων της ΕΕ βάσει της Σύμβασης για τη Βιολογική Ποικιλότητα (CBD) και της ύψιστης σημασίας των φαλαινών για τη θαλάσσια τροφική αλυσίδα, ποια μέτρα προτίθεται να λάβει ώστε να εξασφαλισθεί η προστασία των φαλαινών παγκοσμίως, η συνέχιση του διεθνούς μορατόριουμ φαλαινοθηρίας για εμπορικούς σκοπούς που ισχύει από το 1986 και ο τερματισμός της φαλαινοθηρίας για επιστημονικούς σκοπούς;

 (β) Δεδομένου ότι 25 από τα 88 μέλη του IWC είναι κράτη μέλη της ΕΕ, τα οποία θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην ψηφοφορία για την αναστολή του μορατόριουμ, τι μέτρα σκοπεύει να λάβει προκειμένου να εξασφαλιστεί κατά τη συνάντηση του IWC μία, ενιαία και συνεκτική ευρωπαϊκή θέση και να μην επαναληφθούν οι δυσκολίες συντονισμού που σημειώθηκαν στη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης και του CITES;

Δηλώσεις με αφορμή την υπερψήφιση της έκθεσης για τη “Σήμανση των Τροφίμων”

 Υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η κεντρικής σημασίας για τη διαφάνεια στην υγιεινή των τροφίμων έκθεση για τη “Σήμανση των Τροφίμων”. Συγκεκριμένα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε την υποχρεωτική, ευδιάκριτη και σαφή αναγραφή πληροφοριών για την υγιεινή και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των τροφίμων στις συσκευασίες τους. Με την απόφαση του Κοινοβουλίου καθίσταται υποχρεωτική η διατροφική επισήμανση στην ετικέτα των τροφίμων στοιχείων όπως οι ποσότητες λιπαρών, κορεσμένων λιπαρών, φυσικών και τεχνιτών trans-λιπαρών, σακχάρων, αλατιού, πρωτεϊνών, και υδατανθράκων.

 Οι Σοσιαλιστές πέτυχαν την υποχρεωτική αναγραφή της χώρας προέλευσης για όλα τα είδη κρέατος και όχι μόνο για το βοδινό και το ψάρι όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, ενώ λόγω της αντίδρασης των συντηρητικών κομμάτων δεν εγκρίθηκε το λεγόμενο “traffic light system”, η ευδιάκριτη χρωματική σήμανση στα προϊόντα ανάλογα με την περιεκτικότητα κάθε επικίνδυνου συστατικού.

 Τέλος, εγκρίθηκε σημαντική για την υγεία και το περιβάλλον τροπολογία, που κατατέθηκε από τον Κρίτωνα Αρσένη μαζί με άλλους 39 ευρωβουλευτές και καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή ύπαρξης φοινικέλαιου στα τρόφιμα που καταναλώνουν οι Ευρωπαίοι πολίτες. Σημειώνεται ότι για την παραγωγή φοινικέλαιου καταστρέφονται κάθε ώρα εκτάσεις παρθένων τροπικών δασών ίσες με 300 γήπεδα ποδοσφαίρου.

 Ακολουθεί το πλήρες κείμενο των δηλώσεων του Ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη μετά το τέλος της ψηφοφορίας:

 «To Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψήφισε σήμερα μια πολύ κρίσιμη έκθεση. Μία έκθεση που αφορά άμεσα κάθε πολίτη. Με τη σημερινή ψηφοφορία αποφασίστηκε οι πολίτες να έχουν δικαίωμα να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των διατροφικών τους επιλογών σε ένα πλαίσιο πλήρους πληροφόρησης. Όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες θα μπορούμε να γνωρίζουμε αν τα τρόφιμα που αγοράζουμε καθημερινά κρύβουν κινδύνους για την υγεία μας ή όχι. Η σημερινή απόφαση επιχειρεί να βάλει ένα τέλος στην απόκρυψη από τους πολίτες κρίσιμων πληροφοριών για την ποιότητα των τροφίμων που καταναλώνουμε.

 Με την αναγραφή της ύπαρξης φοινικέλαιου στα τρόφιμα που αγοράζουμε, αποφεύγουμε να χρηματοδοτούμε εμείς οι πολίτες χωρίς να το γνωρίζουμε και χωρίς να το θέλουμε την παγκόσμια αποδάσωση, την καταστροφή του κλίματος και της βιοποικιλότητας. Κάθε ώρα που περνά, παρθένα δάση έκτασης 300 γηπέδων ποδοσφαίρου καταστρέφονται για να φυτευτούν φοίνικες. Ο λόγος είναι η παραγωγή φοινικέλαιου, που χρησιμοποιείται κατά 70% για την παραγωγή των τροφίμων που βρίσκουμε στα ράφια μας. Αυτή όμως η πληροφορία έως σήμερα αποκρύπτονταν από τους πολίτες».

Δηλώσεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας -17 Ιουνίου 2010

Η μερική ή πλήρης δάσωση απειλούμενων από ερημοποίηση περιοχών μπορεί να προστατεύσει την Ελλάδα και πολλά άλλα μέρη στη Γη από ερημοποίηση, τονίζει ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κρίτων Αρσένης, με  αφορμή την φετινή Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας. Η δάσωση εφόσον γίνει με τα κατάλληλα είδη δέντρων, επιτρέπει την αναγέννηση υποβαθμισμένων εδαφών, αυξάνει τη διαθεσιμότητα νερού και την αγροτική παραγωγικότητα. Επιπλέον, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει τον κίνδυνο της κλιματικής μετανάστευσης 60 εκατομμυρίων ανθρώπων  προς την Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη και του ξεριζωμού 135 εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη έως το 2020 λόγω της ερημοποίησης.

  Ακολουθεί το κείμενο των δηλώσεών του.

 «Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, σχεδόν το ένα τρίτο των αγροτικών περιοχών της Γης έχει καταστεί μη παραγωγικό και κατά συνέπεια έχει εγκαταλειφθεί, ενώ η ερημοποίηση επηρεάζει την ευημερία δυο δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε περισσότερες από εκατό χώρες. Το 41% της επιφάνειας του πλανήτη είναι ξηρές περιοχές που απειλούνται με ερημοποίηση, με απώλεια δηλαδή της παραγωγικότητας του εδάφους και υποβάθμιση. Στο ποσοστό αυτό περιλαμβάνεται ένα μεγάλο μέρος της Αυστραλίας, η δυτική Βόρεια Αμερική, οι Άνδεις, η Μεσόγειος καθώς και ένα μεγάλο τμήμα της Αφρικής.

 Και στην Ελλάδα όμως, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Εθνικής Επιτροπής για την καταπολέμηση της ερημοποίησης, το 35% των εδαφών εμφανίζει αυξημένο κίνδυνο ερημοποίησης, ενώ ένα μεγάλο μέρος της γης έχει ήδη ερημοποιηθεί. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι το 8% της ελληνικής γεωργικής  γης γίνεται μη καλλιεργήσιμο λόγω της ερημοποίησης, ενώ στις περιοχές «υψηλού κινδύνου» εντάσσονται κύριες περιοχές παραγωγής αγροτικών προϊόντων όπως τμήματα της Θεσσαλίας, η Ανατολική Στερεά, μέρος της Κρήτης αλλά και αρκετά νησιά του Αιγαίου. 

 Η  Κλιματική Αλλαγή, οι εντατικές καλλιέργειες, η υπερβόσκηση, καθώς και η αλόγιστη χρήση νερού είναι οι κύριοι παράγοντες. Η αυξανόμενη όμως ζήτηση για τροφή, βιοκαύσιμα και ζωοτροφές, θα ασκήσουν ακόμα μεγαλύτερη πίεση στο έδαφος.

 Αν δεν αναλάβουμε δράση σύντομα, υπολογίζεται ότι έως το 2020 περίπου 60 εκατομμύρια άνθρωποι θα μετακινηθούν από τις ερημοποιημένες περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής προς την Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη και ότι παγκοσμίως 135 εκατομμύρια άνθρωποι θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο του ξεριζωμού λόγω της ερημοποίησης.

 Τα σημερινά παγκόσμια πρότυπα παραγωγής και κατανάλωσης δεν είναι βιώσιμα. Η αναθεώρηση των αγροτικών πρακτικών μας καθώς και του τρόπου διαχείρισης των υδάτινων πόρων είναι αναγκαία για να αποφύγουμε την αύξηση της ερημοποίησης, της περιβαλλοντικής και κλιματικής μετανάστευσης και την κρίση στη γεωργία.

 Η μερική ή πλήρης δάσωση απειλούμενων από ερημοποίηση περιοχών μπορεί να προστατεύσει την Ελλάδα και πολλά άλλα μέρη στη Γη από ερημοποίηση. Η δάσωση εφόσον γίνει με τα κατάλληλα είδη δέντρων επιτρέπει την αναγέννηση υποβαθμισμένων εδαφών, αυξάνει τη διαθεσιμότητα νερού και την αγροτική παραγωγικότητα. Στην Ελλάδα ειδικά, η όποια πολιτική αντιμετώπισης της ερημοποίησης, θα πρέπει να συνοδευτεί με κατάλληλο χωροταξικό σχεδιασμό, που να προστατεύει τις ευαίσθητες περιοχές από δόμηση και άλλες εντατικές δραστηριότητες».

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ένθετο “Ν Βusiness” της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”  στις 15 Ιουνίου 2010

Η πολιτική της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης έχει δύο στάδια. Το πρώτο ήταν η αποφυγή της χρεοκοπίας. Το δεύτερο είναι αντιμετώπιση της ανεργίας και της ύφεσης.

Βασική βιομηχανία μας είναι ο τουρισμός. Υπολογίζεται ότι το 2009 συνέβαλε κατά 18,5% στην απασχόληση και 15,2% στο ΑΕΠ. Πρέπει να δούμε πως θα κάνουμε τη βαριά μας αυτή βιομηχανία ακόμη πιο ανταγωνιστική, ακόμη πιο κερδοφόρα αλλά και με ακόμη με ακόμη μεγαλύτερη συμβολή στην απασχόληση.

Το μαζικό μοντέλο τουρισμού που αναμφίβολα εξυπηρέτησε την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες, βρίσκεται σε κρίση. Κάποτε κτίζαμε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια και αυτά γέμιζαν από την κάθε χρόνο μεγαλύτερη προσέλευση τουριστών. Περισσότερες κλίνες και δωμάτια σήμαινε καλύτερα εισοδήματα. Κτίσαμε όμως αρκετά. Πολλά από τα διαμάντια του ελληνικού τουρισμού έχουν θαμπώσει, έχουν χάσει ήδη μεγάλο ποσοστό της φυσιογνωμίας τους. Τα τοπία τους θυμίζουν χρονιά με τη χρονιά τα υπερδομημένα παράλια της Αττικής. Όλα αυτά έχουν επιπτώσεις. Ξενοδοχεία κλείνουν μαζικά στην Ρόδο, οι κατά κεφαλή ημέρες διαμονής και το τουριστικό εισόδημα μειώνεται στην Σαντορίνη, και αντίστοιχα στην Κρήτη, στη Κω και όλους τους σημαντικούς ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς.

Κανένας δεν ταξιδεύει για να απολαύσει ένα στην ιδανική περίπτωση εξαιρετικό δωμάτιο. Ταξιδεύει για όλα τα άλλα. Ταξιδεύει για τη μοναδική εμπειρία που μπορεί να του δώσει κάθε τόπος. Θέλει να γευτεί, να αγγίξει, να ακούσει, να μυρίσει και να δει έναν τόπο. Τον γεύεται μέσα από τις τοπικές συνταγές και τα τοπικά προϊόντα, τον αγγίζει μέσα από την τοπική τέχνη και χειροτεχνία, μέσα από την τοπική αρχιτεκτονική, τον ακούει μέσα από την τοπική μουσική, μέσα από την ντοπιολαλιά, τον μυρίζει την άνοιξη στα μονοπάτια που περπατά, στις μυρωδιές της τοπικής κουζίνας, τον βλέπει στο τοπίο, στην πολιτιστική κληρονομιά, στη μοναδική φύση κάθε τόπου.

Για να προσφέρει ένας τόπος αυτές τις εμπειρίες, πρέπει να αναπτύξει μικρομεσαίες επιχειρήσεις με αλληλοσυμπληρωματικότητα. Επιχειρηματίες που παράγουν τα τοπικά προϊόντα που θα βρίσκει ο επισκέπτης στις μικρομεσαίες τουριστικές μονάδες οι οποίες θα αναπτύσσονται με σεβασμό στην τοπική αρχιτεκτονική και το περιβάλλον, σε τόπους με μεγάλες προστατευόμενες περιοχές όπου μικρές επιχειρήσεις θα αναπτύσσουν δραστηριότητες ξενάγησης, τόπους που θα επενδύουν στην προστασία της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, με μικρές επιχειρήσεις που θα παράγουν τοπική τέχνη και χειροτεχνία, αλλά και άλλες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που θα στηρίζονται στην καινοτομία για να δημιουργήσουν προϊόντα ποιότητας. Τόπους όπου δυνατά σύμφωνα ποιότητας θα εγγυώνται ένα καλύτερο μέλλον όπου το τουριστικό εισόδημα θα είναι σταθερό και υψηλότερο και θα μοιράζεται σε περισσότερους δημιουργώντας απασχόληση και μια υγιή τοπική οικονομία.

Παρόμοια στην παραθεριστική κατοικία. Στόχος θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη της παραθεριστικής κατοικίας υψηλής ποιότητας μέσα από την αξιοποίηση του υφιστάμενου κτιριακού πλούτου της χώρας με αποκατάσταση και αναβίωση εγκαταλελειμμένων οικισμών, αναστηλώσεις σε υφιστάμενους παραδοσιακούς οικισμούς και αξιοποίηση υφιστάμενου κτιριακού δυναμικού. Η ανάπτυξη παραθεριστικού τουρισμού σε παλαιούς οικισμούς δρα συνεργατικά με την τουριστική ανάπτυξη και ενισχύει την αειφόρο ανάπτυξη. Επιτρέπει την ανάπτυξη τοπικών επαγγελμάτων υψηλής ειδίκευσης, αλλά και την κατά πολύ καλύτερη αναδιανομή εσόδων στις τοπικές κοινωνίες.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι ο τουρισμός των δίκαιων τιμών.

Δίκαια τιμή σημαίνει, όταν πληρώνω για ένα προϊόν ή υπηρεσία, η εμπειρία που απολαμβάνω και η ωφέλεια που νιώθω να με κάνει να μην νιώθω την τσέπη μου πιο άδεια. Δίκαια τιμή σημαίνει αν ο παραγωγός του προϊόντος ή της υπηρεσίας εξασφαλίζει ένα αξιοβίωτο εισόδημα από αυτή του την ενασχόληση.

Αυτό είναι το μοντέλο τουρισμού που μπορεί να δώσει απαντήσεις στην ανεργία και την ύφεση. Αυτό το μοντέλο τουρισμού που σήμερα αντιπροσωπεύει το 3% του ελληνικού τουρισμού αλλά είναι το πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο τμήμα του, θα θέλαμε να το δούμε να γίνεται γρήγορα κυρίαρχο φέρνοντας πλούτο στις τοπικές κοινωνίες, φέρνοντας υπερηφάνεια για όσα ξεχωρίζουν κάθε τόπο, φέρνοντας ελπίδα στη γενιά μου και στις γενιές που έρχονται.

Δε σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τις υφιστάμενες επενδύσεις στον τουρισμό. Αλλά ούτε πρέπει να συνεχίσουμε να επενδύουμε στον μαζικό μη ποιοτικό τουρισμό. Το μέλλον ανήκει σε τουριστικές δραστηριότητες μικρής ή μεσαίας κλίμακας που στηρίζονται στην προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς.